پرنده

زمزمه...

pastoo2 — Sat, 28 Jun 2008 08:32:18 GMT

اینجا هنوزم برام پر از خاطرست٬خاطره های تلخ و شیرین.

خدارو شکر روزهای آرومی رو می گذرونم و به آرامش نسبی رسیدم.

واقعیت رو نمیشه انکار کرد.

چقدر انعطاف پذیریم ما آدمها! منعطفتر از یه خمیر نرم که راحت شکل قالبش رو می گیره.

خدایا به خاطر همه ی داشته ها و نداشته هام شکرگزارتم.

pastoo2 — Mon, 18 Feb 2008 16:17:57 GMT

بودن ها

خاطرات

خوبی ها

و بدی ها

را باید دید

هر چند کم

هر چند نا محسوس

باید حسشان کرد................

عطر گل یاس

pastoo2 — Tue, 29 Jan 2008 09:54:18 GMT

رنگ یاسی زیباست

آنجا٬ در آن دور دست های خیال

که گلی می روید...

می کشد ذهن تو را...

بوی یاسی زیبا

که در آن دشت تک است

رنگ یاسی٬رنگ آرامش...

در وجودت هست یاسی؟

که تو را

پر کند از٬ عطر

پر کند از٬ عشق

پر کند از عطش شوق

دو تا بودن ها

ما در این چرخ

می گردیم

می چرخیم

یک چیز را

رنگ یاسی را

رنگ عشق را

رنگ بوی عطر یاسی

رنگ بوی تازگی ها

رنگ بوی تند عشق شیرین و فرهادی

غیر از این نیست دور تسلسل که:

تو می آیی و من در گذرم..............!

لحظات را دریابید

pastoo2 — Sun, 20 Jan 2008 14:02:18 GMT

... و زمان در گذر است!

خوبی این نوشته ها اینه که می تونی بر گردی و مرورشون کنی٬ هر چند کوتاه٬ هر چند جزئی...!

pastoo2 — Sat, 24 Nov 2007 09:32:18 GMT

گفتم گاهی اوقات لازمه! ولی نه دیگه انقدر

نیومدنمو آپ نکردنم تقصیر من نبود٬تقصیر این کامپیوتر بود که هر روز یه ادا در میاورد و منو کلافه کرده بود!بالاخره اگه خدا قبول کنه درستش کردیم اونم از نوع اساسی.

تو عالم وبلاگ نگاری هم بی معرفتی وجود داره ها! من نمی دونستم ولی فهمیدم

۲۸ آبان امسال هم اومدو رفت و بنده سی و یکمین سال زندگیمم پشت سر گذاشتم٬چقدر زود و پشت سر هم و با سرعت دارن پیش می رن این سالهای عمر!یه وقتی می شستم و به چهره ی مامان بزرگا و بابا بزرگا نگاه می کردم و می گفتم اووووووووو اینا چقدر زیاد از خدا عمر گرفتن! یا بعضی وقتا می گم چی شد که مامان بابای خودمم دارن پا به سن میزارن؟ امروزا خیلی راحت به این سوالات جواب می دم٬همونطور که من با این سرعت به ۳۱ سالگی رسیدم اونا هم به ۵۰ و ۶۰ دارن نزدیک میشنو انگار همین دیروز بود که بچه هاشون به دنیا اومدنو کنارشون بودن.

یه وقتایی کسی می گفت ۱۰ ساله ازدواج کردم می گفتم:اووو ده سال! لابد دیگه از تب و تاب افتادن و فقط فکر بزرگ کردن بچه هاشونو آیندشون هستن! اما امسال که شمع یازدهمین سالگرد ازدواجمونو فوت کردیم٬دیدم ای دل غافل ما که هنوز اول راهیم!

اگه متوسط عمرو (البته توی ایران) حساب کنی یه سی چهل سال دیگه برام میمونه که نمی دونم اونم همینطوری می خواد بگذره یا یه تغییر و تحولی قراره توی روندش پیش بیاد؟! نمی گم الان از جایگاهی که هستم ناراضیم٬نه! فقط دلم می خواد یه چیزی فراتر از اونی که هستم باشم.می دونم فاصله ی بین حرف و عمل خیلی زیاده (حداقل برای من) ولی:

کاش خدای مهربون برام یه فرصتی پیش بیاره که این سی سال بقیه رو خودم از خودم راضی باشمو به اونی که هستم افتخار کنم.

امیدوارم سلامت باشمو بتونم مامان خوبی برای بچه هامو همسر خوبی برای مهربونم باشم.

خدایا کمکم کن

pastoo2 — Tue, 25 Sep 2007 07:35:31 GMT

گاهی اوقات لازمه از دوستان خوب و مهربونت دور بشی تا بدونی چقدر دوسشون داری و چقدر دوست دارن

برگشتم با یه عالمه حرف و فکر و تصورات ذهنی که باید یکی یکیشون و با شما فرافکنی کنم و از تهشون به عالمه حرفای قشنگ در بیارم. تو این مدت وقتی فکری و سوالی تو ذهنم شکل می گرفت دلم خیلی هواتونو می کرد.اینجا تنها جایی که میشه راحت سوال کرد٬درد دل کرد٬اونم بی هیچ منتی٬دوستانه و محترمانه.

اما بگم از حال و روز خودم و بچه ها.

تابستون شلوغ پلوغی داشتم٬اصلا" نفهمیدم کی اومد و کی تموم شد.

اول مرداد خونه رو نقاشی کردیم که حدود ۱۰ روز طول کشید٬البته با جابه جایی که دقیقا" مثل یه اسباب کشی مفصل بود دو سه هفته ای طول کشد.بعدشم که یه ماهی بابایی نبود و نتوستیم از خونه تکون بخوریم.بعدشم که اومد یه سفر کوتاه به تبریز داشتیم که بدک نبود ولی جوابگوی خسته گیهای مفرط من نبود. بعد از اون هم مشغول کارهای عقب افتاده و خرید مدرسه و از این جور برنامه ها.

و اما بگمتون از دخملی و پسر طلا.

بعد از کلی وسواس فکری و تحقیق درباره ی انواع و اقسام مدارس در این مملکت بسی بی درو پیکر تصمیم گرفتیم منارو مدرسه ی دولتی٬ از نوع خوبش ثبت نام کنیم. شاید براتون سوال باشه که مدرسه ی دولتی خوب یعنی چی؟خب بنده براتون توضیح می دم .

کلا" مدارس در کشور ما تقسیم میشه به مدارس دولتی و غیر انتفاعی.

که باز هر کدومشون درجه بندی داره.دولتی خوب و غیر انتفاعی خووووووووووووووب.

مدارس دولتی که جزء مدارس خوب شناخته میشن دارای مدیریت بسیار کار کشته و کادر باسابقه و مجرب میباشد که شدیدا و دقیقا" با آموزش و پرورش در ارتباطن.و نحوه ی ثبت نام بچه ها اولا" طبق همخوانی محل سکونت و بعد شرایط روحی و از این جور چیزها می باشد.که شما این حساسیت و دقت را در مدارس دیگر هرگز نمی بینید و نخواهید دید.(اینا طبق تجارب بنده از ۵ سال تحصل محمد میباشد)

که ما اولین شرط لازم یعنی قرار داشتن منزل در محدوده ی مدرسه را دارا نبودیم.بنابراین به سفارش تعدادی از اولیای مدرسه با توافق یک بنگاه که با مدرسه تبانی کرده اند قولنامه ای صوری جهت ارائه به مدرسه تنظیم نمودیم و مبلغ ۳۰۰۰۰تومان پرداخت کردیم و منا خانوم گل و گلاب را ثبت نان نمودیم و امروز هم چهارمین روز از کلاس اول را به خوبی و خوشی سپری می کند.

چقده لفظ قلم صحبت نمودیم ما

ای بابا داشتم نامه ی اداری اطلاعاتی تایپ می کردم خب همینجوری نمی شد نوشت که!

محمدم از مدرسه ی غیر انتفاعی نسبتا" خوبش تکون ندادیم البته بنا به درخواست خودش٬تا به امید خدا امسالم تموم بشه ببینیم برای راهنمایی چی کار باید بکنیم.

خلاصه که همه خوبیم و ملالی نیست جزء دوری شما عزیزان.

pastoo2 — Fri, 03 Aug 2007 12:57:18 GMT

سلام

آخ که چقدر دلتگ اینجا بودم

بعد از یه وقفه ی طولانی اومدم خدمدتون بگم کامپیوتر محترم ما بعد از ۴ سال کار بی وقفه ییهو ترکید و ما موندیم معطل

الان هم خونه ی مامان اینا هستم٬گفتم از فرصت استفاده کنم و بگم دنیا دست کیه و چه خبره.

در ضمن نزدیک تولد یک سالگی وبلاگم هم هست و من اونو خیلی دوست دارم.هم وبلاگمو هم دوستایی که تو این یک سال باهاشون زندگی کردم و با تک تکشون انس گرفتم.

همتونو دوست دارم٬امیدوارم خیلی زود برگردم به این دنیای بی ریا و دوست داشتنی

یه تغییر تحول اساسی

pastoo2 — Wed, 11 Jul 2007 11:04:39 GMT

سلام

تو که می دونی من مثل بچه ها می مونمو خیلی راحت می تونی حال و هوای منو عوض کنی چرا انقد منو عذاب میدی و منتظر می مونی که غر غرام شروع بشه و یه کمی اونورتر از غر زدن هم برمو به ناله و فغان برسم تا منو یه مسافرت دو روزه ببری؟

اینارو من گفتم٬میگه تو که می دونی فرصتش پیش نیومده بود٬من خودمم خیلی خسته و داغون بودم٬اما من می گم فرصت و زمان باید دست ما باشه٬نه ما دست اون!بازم حرف خودشو می زنه و می گه نه واقعا" نمی شد دیگه!؟نمی دونم اصلا" دوست ندارم همیشه گرفتار این وقت و زمان باشم.

دلم می خواست هر وقت دلم گرفت بسته به اون وضع روحیم برم یه جای باصفا که روحمو صفا بده.نمیدونم چرا ما آدما نمی خوایم بفهمیم که بابا جون روح ما یه چیزی فراتر از همه چیز تو زندگیه.اگه وضع اون روبه راه نباشه هیچ چیز خوب و روبه راه نیست.

انقدر بهش بی محلی می کنیم٬انقدر بهش کم توجهی می کنیم تا آخر سر تبدیل میشه به یه روح خسته ی٬کسل که حالو حوصله ی خودشم نداره٬چه برسه به دورو بریا.

اینارو گفتم که بگم هم ازش قول گرفتم هم به خودم قول دادم که هیچ وقت نذارم تا این حد خسته بشه٬یعنی تا خسته نشده بهش برسم.

پنجشنبه رفتیم دریای زیبای شمال.شب اول یه کمی طوفانی بود٬اما صبح که بیدار شدیم آبی و آروم شنهای ساحلو نوازش می کرد.خیلی خوش گذشت.

برای چی معطلی؟اراده کن تو هم برو٬به همین سادگی

pastoo2 — Sun, 01 Jul 2007 07:34:18 GMT

حس و حال منو می تونین از رنگ قلمم بفهمین!

امروزا اصلا" حال خوشی ندارم٬خیلی به هم ریختم٬چیز زیادی هم نمی خوام٬فقط یه مسافرت البته ترجیحا" زیارتی.دلم بد جور هوای امام رضا رو کرده٬نمی تونم اسمشو تقدیر یا اینکه آقا نمی طلبه بذارم!چون به این قضیه زیاد اعتقاد ندارم.اما واقعا" نمی دونم چرا امسال همه ی کارام با تاخیر و کند پیش میره و این یکی از دلایل بهم ریختگیمه.تصمیم داریم یه دستی به سرو روی خونه بکشیم(نقاشی و بنایی)الان نزدیک چهار ساله این خونه رو خریدیم هیچ کاری توش انجام ندادیم.خیلی دلم می خواد زودتر کارامونو شروع کنیم و جمع و جورش کنم.

محمدو مدرسه ی فوتبال ثبت نام کردم و منارو هم کلاس سفال و نقاشی.از شانس بد من هر دوشون هم روزای دوشنبه و چهارشنبه کلاس دارن.دور از جون شما یه کمی هم دست و پا چلفتی تشریف دارم٬ماشین همیشه تو خونست و من جرات رانندگی ندارم.الان نزدیک دوساله گواهی نامه گرفتم اما هنوز نتونستم تنهایی این ماشینو از خونه در بیارم.

صد البته که دلیل دیگه برای بهم ریختگیم همینه!

از وعده و وعید دادن بیخودی خیلی بدم میاد٬اگه قرار باشه و تصمیم گرفته باشیم کاری و انجام بدیم و همش امروز فردا بشه دیونه میشم.و الان یه چیزی بدتر از این شده.یعنی در حالت کلی خیلی صبورم و طاقتم زیاده اما وقتی چیزی تو ذهنم بیفته و قرار باشه عملی بشه و نشه واقعا" عصبی میشم.

ووووووووووووووووووووووووای خدای من

زندگی

pastoo2 — Wed, 20 Jun 2007 09:26:18 GMT

یه وقتایی شده که دلت بگیره و بگی اصلا" زندگی چیه؟از صبح تا شب کار کار کار!حالا یه وقتایی اون کارو دوست داری و گذشت زمانو حس نمی کنی اما بعضی وقتا اون کار انقدر برات تکراری و خسته کنندست که زمان هم نمی گذره و بیشتر طاقتتو طاق می کنه.

حتما" شده که بهت بگن خوشی زده زیر دلت! تو دیگه کی هستی!زندگی خوب٬بچه های خوب و سالم!همسر خوب!خالصه همه چیز و همه چیز از دیدگاه دیگران عالی و روبه راهه.اما تو راضی نیستی٬نمی دونی چیه اما حس می کنی یه چیزی تو زندگیت٬تو ذهنت٬تو افکارت جاش خیلی خالیه.

هر چقدر فکر می کنی به نتیجه نمی رسی٬جزء اینکه خودتو سرزنش کنی و به اونی که دوست داشتی باشی و نبودی به خود درونی و وجدانت سر کوفت بزنی و مدام تیشه به ریشش بزنی که چرا؟چرا فقط فکر می کنی و اصلا" به فکر عمل نیستی؟با تیغ تیز انتقاد خراشش می دی و در ادامه روحت از این سرکوفت ها و انتقادها خسته و غبار آلود غم می شه!

این افکار خودتو رنج می ده و خیلی اذیت می شی با وجود اینکه می دونی همیشه هم این جوری نبودی!

اما اطرافیانت هم به این موضوع دامن می زنن و می شن آتیش بیار معرکه ای که خودت ساختی!

دیگه کم کم به جایی می رسی که نمی تونی زندگی قشنگتو٬ قشنگ ببینی!

این در حالیه که خیلی دوست داری از لحظه لحظه ی زندگیت لذت ببری و اون طوری که تو ذهنته زندگیتو بسازی.اما همیشه اون طوری که تو می خوای نمیشه!

چه باید کرد با زندگی؟؟؟